เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๑๒ กันยายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๑๒ กันยายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันเสาร์ที่ ๑๒ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ ต้องบอกว่าที่ภาระมาก ก็ต้องเลือกว่าในแต่ละวันจะไปงานไหนบ้าง อย่างวันนี้ งานวันเกิดของ "หลวงพ่อสมคิด" (พระครูบวรกาญจนธรรม) เจ้าคณะตำบลบ้านเก่า เขต ๒ เจ้าอาวาสวัดตะเคียนงามลักคณานุกูล ซึ่งปกติแล้วท่านจะนิมนต์ให้ไปเป็นประธานในงาน ก็ไม่ได้ไป เนื่องเพราะว่าติดพิธีมังคลาภิเษกรูปหล่อจำลองและเหรียญที่ระลึกของ "พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์" ซึ่งทางทหารเรือจัดสร้างขึ้น แล้วก็นิมนต์พระปลุกเสกแค่ ๔ รูปเท่านั้น ก็คือ

"หลวงพ่อวราห์" - พระเทพวชิรวิทยานุสิฐ (วราห์ ปุญญวโร) วัดโพธิ์ทอง กรุงเทพมหานคร

"หลวงพ่อชำนาญ" - พระเทพสิริวัชรรังษี (ชำนาญ อุตฺตมปญฺโญ) วัดชินวราราม วรวิหาร จังหวัดปทุมธานี

"หลวงพ่อแป๊ะ" - พระครูยติธรรมานุยุต (สมทรง ธมฺมทินฺโน) วัดสว่างอารมณ์ จังหวัดนครปฐม แล้วก็กระผม/อาตมภาพเอง

บางเรื่องไม่สามารถจะให้คนไปแทนได้ อย่างเรื่องของการปลุกเสก หรือแม้แต่ฎีกาหลวงที่ใช้พัดยศ ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็ต้องไปด้วยตนเอง

เมื่อวันที่ ๑๑ คือเมื่อวานนี้ ก็ทิ้งไปสองงาน ก็คืองานทำบุญวันเกิดของ "พระเดชพระคุณพระราชวิสุทธาภรณ์ (ทองดำ อิฏฺฐาสโภ ป.ธ. ๖) รองเจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี วัดพระแท่นดงรัง วรวิหาร กับของ "หลวงพ่อวัดอู่ล่อง" (พระครูพิสุทธิ์กาญจนาภรณ์) เจ้าคณะตำบลท่าขนุนเขต ๑ ซึ่งสองท่านนี้เกิดวันเดียวกัน

ดังนั้น..บางท่านที่ใช้คำว่า "หลวงพ่อเล็กมีกิจนิมนต์มาก" จึงบอกว่าโปรดใช้คำใหม่ให้ถูก กิจนิมนต์ไปแล้วได้เงิน อาตมภาพไปแล้วส่วนใหญ่จ่ายเงิน เรื่องพวกนี้เราท่านทั้งหลายบางทีก็แยกแยะไม่ออก แบบเดียวกับสมัยที่ก่อสร้าง มีเถ้าแก่บางคนบอกว่า "หลวงพ่อเล็กหาเงินเก่ง" ก็เลยบอกไปว่า "กรุณาใช้คำพูดเสียใหม่ กระผม/อาตมภาพไม่เคยไปหาเงินกับใคร ถ้าเขาไม่มาง้อให้ทั้งน้ำตาก็ไม่รับ..!" บางอย่างคนเราก็คิดอย่างที่ตนเองมีประสบการณ์ จึงเป็นการใช้คำพูดผิด ๆ ได้

 

วันนี้เมื่อกลับมาถึง ส่วนที่สำคัญก็คือเรื่องของการจ่ายเงิน เพราะว่าคนทำงานก็ต้องได้เงิน เขามาส่งบิลก็ต้องจ่ายไป ส่วนเมื่อวานนี้ก็ต้องขอบพระคุณและเจริญพรขอบคุณ ทั้งคณะพระภิกษุสามเณรวัดท่าขนุน ซึ่งรูปที่เหนื่อยที่สุดน่าจะเป็น "ท่านภีม" (พระกวีวัธน์ สทฺธาธิโก) เพราะว่านำน้อง ๆ ไปจัดสถานที่เตรียมงาน "สืบสานวิถีถิ่นวิถีธรรม เยี่ยมยลอัตลักษณ์ชุมชนวัดท่าขนุน ทองผาภูมิ" ซึ่งก็จัดในวันที่ ๑๑ กันยายนเหมือนกัน และโดนทิ้งเหมือนกัน..!

แต่ยังดีว่าพวกเรา ตลอดจนกระทั่งคณะกรรมการชุมชนคุณธรรมต้นแบบวัดท่าขนุนรับภาระนี้ได้ โดยเฉพาะ "ท่านนายอำเภออนุสรณ์ สง่าแสง" แล้วก็ "ท่านนายกฯ ศราวุธ ศรีทันดร" นายกเทศมนตรีตำบลทองผาภูมิ ที่ช่วยต้อนรับดูแลผู้ใหญ่ โดยเฉพาะท่านรองผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี "นางพรรณวิภา ปิยัมปุตระ" ซึ่งมาทำหน้าที่แทนผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี

ถ้าหากว่าเราท่านขาดสามัคคีธรรม งานทุกอย่างก็เป็นไปไม่ได้ หรือเป็นไปได้ยาก ขณะเดียวกัน ส่วนที่สำคัญที่สุดก็คืองบประมาณค่าใช้จ่าย อย่างที่ "คุณพรพรรณ กลิ่นเกษร" วัฒนธรรมจังหวัดกาญจนบุรี แจ้งไว้ว่า "เงินก้อนนี้ อย่างไรเสียหนูก็ต้องดึงมาให้หลวงพ่อวัดท่าขนุนให้ได้" เงินก้อนของเขาก็คือ ๕๐,๐๐๐ บาท แต่กระผม/อาตมภาพจัดงานทีไรเกินทุกที หลายงานก็เกินไปหลาย ๆ เท่าอีกด้วย..!

อย่างเมื่อวานนี้ ตอนช่วงการแสดงของเด็ก ๆ ทางด้าน "ผอ.ตูน" (นางวารุณี พรมฝ้าย) ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านไร่ป้า ประธานคณะชมรมนาฏศิลป์และการละครอำเภอทองผาภูมิ แจ้งว่ามีนักแสดง ๒๕ คน กระผม/อาตมภาพบอกกับ "ลูกปุ๊ก" (นางสาวสุมาลี ตีรเลิศพานิช) บอกว่า "หอบเงินไปหลาย ๆ ปึกหน่อย ไม่มีทางที่จะมาแค่นั้นอย่างเด็ดขาด..!"

แล้วก็ลองนึกดูว่าเราให้รางวัลเด็กนักแสดงคนละ ๓๐๐ บาท ๒๕ คนก็ประมาณ ๗,๕๐๐ บาท แต่เมื่อคื่นจ่ายไปไม่มากไม่มาย แค่ ๒๗,๕๐๐ บาท..! แล้วเกินมาเท่าไร ? เนื่องเพราะว่าเด็ก ๆ และ ผอ.ทุกคนเต็มใจที่จะมาช่วยงานวัดท่าขนุน ประการแรกก็คือ วัดท่าขนุนให้ทุนการศึกษาทุกโรงเรียน ทุกปี ประการที่สองก็คือมาแล้วไม่เคยเหนื่อยเปล่า มาแล้วเด็ก ๆ ได้รางวัลติดไม้ติดมือไปด้วย ดังนั้น..จะเห็นว่าบางโรงเรียนก็มา ๑๐ คน มา ๑๕ คน ทั้ง ๆ ที่เวทีการแสดงเล็กนิดเดียว เป็นเรื่องที่ต้องบอกว่าน่ายินดีที่ได้รับความร่วมมือด้วยดี แต่ขณะเดียวกัน ต้องนึกด้วยว่าถ้าเป็นตัวเราจะจ่ายไหวหรือไม่ !?

 

ในส่วนนี้ กระผม/อาตมภาพไม่เคยมีความหนักใจเลย เพราะว่าตั้งแต่ทำพระคาถาเงินล้านขึ้นแล้ว ต้องการอะไรก็ได้อย่างใจทุกอย่าง แต่บังเอิญเป็นคนมีความต้องการน้อย ญาติโยมหลายท่านก็พยายามถามว่า "จะเอาไอ้โน่นบ้างไหม ? ไอ้นี่บ้างไหม ?" บอกไปเสมอว่า "มีพร้อมทุกอย่างแล้ว" จนเขาไม่รู้ว่าจะถวายอะไร ส่วนใหญ่ระยะหลังถวายอาหารเสริมมา ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะว่าพระอายุมากของวัดเรา ตลอดจนแม่ชีก็มีอยู่หลายรูป ได้แบ่งปันกันไป กระผม/อาตมภาพเองไม่ฉันพวกอาหารเสริม เนื่องเพราะว่าไม่อยากให้ร่างกายนี้อยู่นาน

พวกเราทั้งหลายจึงควรที่จะดูแบบอย่างเอาไว้ด้วยว่า ความรับผิดชอบต่อหน้าที่นั้นคืออะไร ? มีบางท่านสรุปง่าย ๆ ว่า "ธรรมะคือหน้าที่" ก็แปลว่าการปฏิบัติธรรมของพวกเราก็คือการทำหน้าที่ เมื่อมีหน้าที่แล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะดีได้ เมื่อเต็มกำลังกาย เต็มกำลังใจ เต็มกำลังสติปัญญา ทุ่มเทไปแล้วได้แค่ไหนก็ต้องยินดีแค่นั้นด้วย ไม่อย่างนั้นแล้ว เราก็จะทุกข์เอง


เนื่องเพราะว่าสภาพจิตใจของเรามีความต้องการไม่รู้จบเป็นปกติ แต่ทำอย่างไรที่เราจะหักห้ามความต้องการทั้งหลายเหล่านั้น ให้อยู่ในกรอบของศีลของธรรม ไม่เช่นนั้นแล้ว ก็จะเป็นข่าวใหญ่โตในวันสองวันที่ผ่านมา อย่างที่พวกเราได้เห็นได้ยินกัน

แต่ส่วนหนึ่งที่น่าสงสารมาก ก็คือพวกที่แชร์ข่าวกันด้วยความสนุกสนาน แล้วก็ไปคอมเมนต์กันอย่างชนิดเจ็บ ๆ แสบ ๆ โดยที่ไม่ได้รู้ว่าตนเองกำลังสร้างกรรมหนักให้กับตัวเอง..! ประมาณว่ามีของดีไม่กิน ต้องไปกินของเน่าของเสีย ซ้ำยังกินด้วยความยินดีอีกต่างหาก..!

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าสอนให้พวกเราสำรวมอินทรีย์ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ต้องระมัดระวังอยู่เสมอ อย่าให้กิเลส รัก โลภ โกรธ หลง เข้ามากินได้ แล้วพวกเรามีความสำรวมหรือไม่ ? เห็นมีแต่นักเลงคีย์บอร์ดเต็มไปหมด เท่านั้นยังไม่พอ บางท่านก็ยังเป็นนักบวชอีกต่างหาก โดยที่ลืมคำนึงไปว่า การบอกอาบัติชั่วหยาบของภิกษุต่ออนุปสัมบัน ทำให้ตนเองต้องอาบัติหนัก..ศีลขาดไปด้วย..!

 

ตัวกระผม/อาตมภาพเอง จะระวังเรื่องเหล่านี้มาก สมัยที่มาอยู่วัดท่าขนุนใหม่ ๆ มีการสอบสวนเรื่องของพระซึ่งต้องอาบัติหนัก แต่ว่ามาสอบสวนกันหลังทำวัตรค่ำ จึงต้องขอให้ญาติโยมและแม่ชีทั้งหลายออกไปจากศาลาทั้งหมดก่อน เนื่องเพราะว่าแม่ชีและญาติโยมคืออนุปสัมบัน ผู้ที่ศีลน้อยกว่าพระ พระพุทธเจ้าท่านทราบดีว่า ด้วยกำลังใจของปุถุชน ย่อมหวั่นไหวต่อโลกธรรมเป็นธรรมดา และมักจะมีปัญญาน้อย เลือกไม่ถูกอีกต่างหาก

ถ้าเราดู "อนาถปิณฑิกเศรษฐี" หรือ "นางวิสาขามหาอุบาสิกา" อยู่ใกล้ชิดพระพุทธเจ้า ได้เห็นการที่พระล่วงละเมิดศีลสารพัด ก็ไม่เห็นทั้งสองท่านจะหวั่นไหวอะไร เพราะรู้ว่าปุถุชนย่อมเป็นเช่นนั้น ก็ยังคงทุ่มเททำบุญเป็นปกติ พวกเราส่วนใหญ่กลับกลายเป็นว่าได้ยินข่าวไม่ดีหน่อยเดียว กูก็ศรัทธาถอยแล้ว ประเภทนั้นเขาเรียกว่า "ศรัทธาหัวเต่า" ก็คือยืดออกหดเข้าตามแต่สถานการณ์ หาความแน่นอนไม่ได้

แล้วส่วนที่น่าตำหนิที่สุดก็คือ อย่างกระผม/อาตมภาพและคณะออกเดินทางตรวจยกหมู่บ้านศีล ๕ ต้นแบบกันแทบล้มประดาตายถึง ๒๓ จังหวัด นี่ยังเหลืออีก ๗ จังหวัดที่ยังต้องไปตรวจอยู่ ไม่เห็นมีข่าวคราวอะไรลงแม้แต่นิดเดียว แต่พอสิ่งที่นักบวชของเราทำไม่ดี คนช่วยกันกระหน่ำซ้ำเติมกันมันเขี้ยวมาก โดยเฉพาะรายการทีวีดัง ๆ ซึ่งไม่เห็นจะสร้างสรรค์อะไรที่ดีแก่สังคมเลย มีแต่ซ้ำเติมทั้งนั้น

บอกให้เห็นอย่างชัดเจนว่า วุฒิภาวะของผู้นำเสนอก็ดี ผู้รับฟังก็ตาม ไม่ได้มีวุฒิภาวะสมกับที่เป็นผู้ใหญ่ หรือว่าเป็นพุทธศาสนิกชนเลย นอกจากแยกแยะดีชั่วไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะนำเสนอด้านใดแล้ว ยังมีแต่กระหน่ำซ้ำเติมเพิ่มความเสียหายกลายเป็นโทษแก่ตัวเองไปอีกต่างหาก กระผม/อาตมภาพเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนใจ สงสารแต่ไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไร เพราะเขาทำตัวของเขาเองทั้งนั้น..!

สำหรับวันนี้ ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันเสาร์ที่ ๑๒ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)