เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันจันทร์ที่ ๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันจันทร์ที่ ๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ ๙ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ เป็นวันพระสิ้นเดือน แรม ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ กระผม/อาตมภาพออกเดินทางไปยังวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ วรมหาวิหาร ถนนพุทธบูชา ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก ตั้งแต่เช้ามืด

เหตุที่ต้องรีบเดินทางก็เพราะว่า เส้นทางช่วงตั้งแต่นครสวรรค์ ผ่านพิจิตร เข้าสู่พิษณุโลก มีการซ่อมเส้นทางเป็นระยะทางที่ยาวไกลมาก และเปิดให้วิ่งได้แค่เลนเดียวเท่านั้น ถ้าหากว่ามีรถใหญ่นำหน้าสักคันเดียว ก็เป็นอันว่าหมดอนาคตเลย..! จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องเผื่อเวลาเอาไว้ก่อน กระนั้นก็ตาม ยังไปถึงเกือบ ๘ โมงครึ่ง..!

ตอนแรกก็คาดว่าจะไม่มีที่ให้จอดรถใกล้ ๆ แต่ด้วยความที่ว่าเมื่อมาทุกครั้ง ก็อุทิศส่วนกุศลให้กับเทวดาทั้งหลาย ที่ปกปักรักษาบริเวณวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ วรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก โดยเฉพาะเจ้าพ่อหลักเมืองและบริวาร ดังนั้น..พอเริ่มเลี้ยวเข้าไปตรงบริเวณหน้าวิหารพระเจ้าเข้านิพพาน ก็มีรถตู้ถอยออกจากซองให้พอดี..!

กระผม/อาตมภาพลงจากรถได้ มองไปทางด้านไหนก็รู้สึกว่าโล่งหูโล่งตา สะอาดเรียบร้อยไปหมด "หลวงพ่อเจ้าคุณสุรชัย " - พระเทพรัตนมุนี (สุรชัย สุรชโย ป.ธ. ๗) เจ้าอาวาสวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ วรมหาวิหาร ซึ่งท่านย้ายมาจากวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหารนั้น นับว่ามีฝีมือในการบริหารวัดวาอารามจริง ๆ

ครั้นเห็นว่ามีพานดอกกุหลาบสีแดงอยู่ กระผม/อาตมภาพจึงเอาเงินใส่กล่องและหยิบมา ๒ พาน แต่พอจะยกไปไหว้พระ เจ้าหน้าที่บอกว่า "ไม่ใช่เจ้าค่ะ เป็นของไหว้ท่านปู่ท้าวเวสสุวรรณ" กระผม/อาตมภาพหันมองไปถึงได้เห็นว่า ด้านข้างของสถานที่จำหน่ายพานดอกกุหลาบแดงนั้น ก็คือรูปพญายักษ์พิทักษ์องค์พระพุทธชินราช ที่เรารู้จักกันในนาม "ท่านปู่ท้าวเวสสุวรรณ" นั่นเอง จึงถือพานเข้าไป แบบถือไปหัวเราะไป เรียนท่านว่า "ท่านปู่..ถ้าอย่างนั้นก็ขอถวายบูชาพระทั้งหมดและท่านปู่ไว้ตรงนี้ก็แล้วกัน" เล่นเอาอีกฝ่ายตั้งท่ารับแทบไม่ทัน..!

 

จากนั้นก็เข้าไปกราบพระพุทธเจ้าเข้านิพพาน และพระมหาสาวกทั้ง ๕ ที่รายล้อมอยู่ จากนั้นก็ไปกราบ "หลวงพ่อพระศรีศาสดา" แล้วจึงอ้อมมาทางด้านหน้า ซึ่งตอนนี้ก็สะอาดกว้างขวาง ดูโล่งไปหมด โดยเฉพาะรองเท้าที่เคยถอดหน้าวิหารพระพุทธชินราชได้ ตอนนี้ให้ย้ายไปอยู่สองข้างด้านในกำแพงแก้วแทน

กระผม/อาตมภาพตรงไปบูชาบายศรีพาน ๒ คู่ มอบให้ "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) ๑ คู่ ตนเองถือ ๑ คู่ ไปถอดรองเท้าบริเวณที่เขาอนุญาตแล้ว ก็เข้าไปกราบหลวงพ่อพระพุทธชินราช สวด อิติปิ โสฯ ๓ ห้อง ๓ จบ อุทิศส่วนกุศลถวายเทพเจ้าที่รักษาองค์พระพุทธชินราชในทิศทั้ง ๔ องค์ในหลวง สมเด็จพระบรมราชินี พระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ เทพเจ้าที่รักษาศาลหลักเมืองทุกแห่ง พระสยามเทวาธิราชทุกพระองค์ ตลอดจนกระทั่งเทพเจ้าที่ปกปักรักษาตนเอง และพระยายมราช จากนั้นก็ได้กราบพระแล้วถอยออกมา

ทุกครั้งที่กราบพระ กระผม/อาตมภาพขอพรเหมือนกับคนอื่นไม่เป็น ส่วนใหญ่ถ้าจะขอพรก็คือ "ไม่ว่าจะเป็นชาติใดก็ตาม ก่อนที่จะหมดลมหายใจ ขอให้ภาพพระพุทธรูปองค์นั้น ๆ ปรากฏชัดในดวงจิตดวงใจของตน เพื่อกางกั้นอกุศลกรรมต่าง ๆ ไม่ให้เข้ามาแสดงผล ถ้าสามารถไปอยู่พระนิพพานกับองค์สมเด็จพระสัมพุทธเจ้าได้ ก็ขอไปพระนิพพาน" ดังนั้น..ทุกครั้งในเรื่องของการกราบพระขอพร จึงค่อยจะไม่เหมือนกับคนอื่น ๆ เขา

แล้วก็มากราบไหว้ "หลวงพ่อเหลือ (พระเสสันตปฏิมากร)" ซึ่งเป็นส่วนที่เหลือจากการหล่อพระพุทธชินราช พระพุทธชินสีห์ และพระศรีศาสดาแล้ว สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถบัญชาให้นำทองส่วนที่เหลือ มาหล่อเป็นพระพุทธรูปองค์เล็กหน้าตักประมาณ ๒๐ นิ้วที่ชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อเหลือ" มีความเชื่อว่าช่วยให้เหลือกินเหลือใช้ เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๔ เสด็จมาสักการะองค์พระพุทธชินราช จึงได้ถวายพระนามว่า "พระเสสันตปฏิมากร"

 

จากนั้นกระผม/อาตมภาพก็หิ้วรองเท้าไปยังวิหารพระพุทธชินสีห์ กราบสักการะท่านเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่อยเดินลัดออกมาทางด้านหลัง ต้องบอกว่าด้วยความที่มี "เจ้าถิ่น" คอยดูแลอยู่ ดังนั้น..จึงเดินเหมือนกับอยู่วัดตัวเอง เข้านอกออกใจจน "น้องเล็ก" เวียนหัว ถ้าเป็นคนทั่ว ๆ ไป ที่นาน ๆ มาที ปีละครั้ง ๒ ครั้ง อย่างกระผม/อาตมภาพ ก็คงจะเดินหลงไปแล้วก็เป็นได้..!

การมาไหว้หลวงพ่อพระพุทธชินราชในครั้งนี้ เป็นไปตามคำสั่งของ "พระเดชพระคุณหลวงปู่มหาอำพัน" - พระภาวนาปัญญาวิสุทธิ์ (อำพัน อาภรโณ บุญ-หลง) อดีตผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาส ครูบาอาจารย์ที่กระผม/อาตมภาพรักยิ่งองค์หนึ่ง ท่านบอกเอาไว้ว่า "ถ้าตราบใดที่คุณยังบวชอยู่ เมื่อออกพรรษาแล้ว ให้ไปกราบพระพุทธรูปและสถานที่สำคัญ ก็คือ พระแก้วมรกต พระพุทธชินราช พระพุทธชินสีห์ และพระปฐมเจดีย์" ก็แปลว่าปีนี้กระผม/อาตมภาพยังเหลือพระแก้วมรกตอีกที่หนึ่ง ซึ่งบางปีติดธุระปะปังมากมาย เคยไปกราบเอาเกือบจะเข้าพรรษาใหม่ก็มี..!

แต่ปีนี้บังเอิญว่าปลีกตัวได้ และตรงกับ "วันอมาวสี" ซึ่งคนเขาถือว่าเป็นวันร้าย คือเป็นวันเดือนดับ ตรงกับวันจันทร์ ที่เขาเรียกกันภาษาชาวบ้านว่า "วันจันทร์ดับ" ซึ่งปีนี้ก็คือ วันจันทร์ แรม ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ นี่เอง แต่กระผม/อาตมภาพไม่เคยถือเรื่องพวกนี้ เพราะว่าเป็นเรื่องของฤกษ์ยามทางไสยศาสตร์ วันพระ คำว่า "พระ" มาจากวร (วะ-ระ) แปลว่า ความดี ความงาม ความประเสริฐ ดังนั้น..วันไหนที่เป็นวันพระ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นวันดีทั้งสิ้น จึงฉวยโอกาสในวันดีนี้ มากราบสักการะหลวงพ่อพระพุทธชินราช ตามคำสั่งของครูบาอาจารย์

ความจริงจะเรียกว่าคำสั่งก็ไม่ได้ เพราะท่านบอกว่า "ควรจะ" แต่กระผม/อาตมภาพนั้นเป็นบุคคลที่ฟังคำสอนของครูบาอาจารย์เป็นคำสั่ง ก็คือสิ่งใดที่ท่านสอน แปลว่าท่านสั่งให้ทำตามนั้น ดังนั้น..จึงต้องเร่งรัดกระทำทุกอย่างด้วยความจริงจัง สม่ำเสมอมาโดยตลอด ทำให้บางสิ่งบางอย่างได้ผลมากกว่าคนอื่น

บุคคลที่ฟังคำสอนครูบาอาจารย์เป็นคำสอน บางทีก็ปล่อยเลยหูไปเฉย ๆ แต่ว่าถ้าบุคคลใดฟังคำสอนครูบาอาจารย์เป็นคำสั่ง ก็คือท่านสอนแปลว่าท่านสั่งให้ทำนั่นเอง ท่านก็จะตั้งหน้าตั้งตาขวนขวายปฏิบัติอย่างเต็มที่ ถ้าเป็นไปในลักษณะนี้ ผลดีย่อมเกิดกับท่านทั้งหลายเหล่านั้นเอง

 

เมื่อกราบลาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งปวงแล้ว ก็ย้อนเส้นทางออกมา แต่ว่า "พี่กู" หรือว่า "กูเกิ้ลแม็พ" พาออกมาอีกเส้นทางหนึ่ง ซึ่งเป็นเส้นทางที่เชื่อมระหว่างอุตรดิตถ์ พิษณุโลก และพิจิตร

กระผม/อาตมภาพก็ได้แต่ขำอยู่ในใจ "น้องเล็ก" ถึงขนาดออกปากว่า "เขาแบ่งสันปันส่วนกันเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ" ก็คือเทวดาที่ดูแลตลอดเส้นทาง ซึ่งพวกกระผม/อาตมภาพมักจะอุทิศส่วนกุศลให้กับท่านทั้งหลายตั้งแต่ตอนเดินทาง โดยที่ตั้งใจว่า


"บรรดาเจ้าที่เจ้าทางทั้งหลายที่รักษาตลอดเส้นทาง ซึ่งกระผม/อาตมภาพเดินทางในวันหนึ่งคืนหนึ่งนี้ จะเป็นอากาสเทวดาก็ดี ภุมมเทวดาก็ดี รุกขเทวดาก็ดี ตลอดจนกระทั่งท่านทั้งหลายที่เป็นสัมภเวสี เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉานมีฤทธิ์ก็ตาม กุศลบารมีใดที่เราได้กระทำมาตั้งแต่ต้น จะเป็นทาน เป็นศีล เป็นภาวนาก็ดี ขอให้ท่านทั้งหลายได้อนุโมทนา และช่วยดูแลรักษาให้การเดินทางนี้ สะดวกปลอดภัยตลอดเส้นทางด้วยเถิด"

ในการกระทำเช่นนี้ บางทีก็โดนลากไปในเส้นทางที่คิดไม่ถึงอยู่บ่อยครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อผ่านมาถึงบริเวณท่าตะโก - ไพศาลีแล้ว ปรากฏว่าเขานำออกถนนอีกเส้นหนึ่ง ซึ่งฉีกมาออกบริเวณจังหวัดสิงห์บุรีเลยทีเดียว จำได้คร่าว ๆ ว่าน่าจะเป็นเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างจังหวัดสิงห์บุรี และอำเภอบ้านหมี่ของจังหวัดลพบุรี

ต้องบอกว่าด้วยฝีมือ "พี่กู" และบรรดาเจ้าที่ทั้งหลาย สิ่งที่เราได้รับมาก็คือความสะดวกสบายอย่างแท้จริง เพราะว่าเส้นทางขากลับ แม้ว่าจะยาวไกลกว่าประมาณ ๒๐ กิโลเมตร แต่ว่าได้รับความสะดวกเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าเป็นเส้นทาง ๔ เลนเกือบตลอด และไม่มีการซ่อมการสร้างใด ๆ เลย จนกระทั่งหลุดมาขึ้นถนนสายเอเชียแล้ว ถึงมีการปิดซ่อมถนน หรือว่าตั้งด่านตรวจเป็นบางที่เท่านั้น

ต้องเจริญพรขอบพระคุณทุกท่านที่ให้การอนุเคราะห์สงเคราะห์ในครั้งนี้ และขอให้บรรดาท่านทั้งหลายที่ติดตามเสียงธรรมจากวัดท่าขนุน ได้อนุโมทนาบุญกุศลที่กระผม/อาตมภาพได้กระทำในครั้งนี้ โดยถ้วนหน้ากันทุกท่านทุกคนเทอญ

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันจันทร์ที่ ๙ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)