เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

ในห้อง 'หลวงพ่อเล็ก วัดท่าขนุน' ตั้งกระทู้โดย iamfu, 19 พฤศจิกายน 2026 เวลา 18:42.

สถานะของกระทู้:
กระทู้ถูกปิด ไม่สามารถโพสต์ตอบกลับได้
ขณะนี้มีคนกำลังดูกระทู้นี้อยู่ 3 คน ( สมาชิก 0 คน และ บุคคลทั่วไป 3 คน )
  1. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๙


    ​
     

    ไฟล์ที่แนบมา:

  2. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    วันนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ ๑๙ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ ตี ๓ ตรง ทางโรงแรมก็โทรปลุกแล้ว แต่กระผม/อาตมภาพตื่นก่อนหน้านั้นอีก เพียงแต่ว่าเว็บไซต์วัดท่าขนุนรวนแปลก ๆ ก็คือแก้ไขข้อความในบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุน เพื่อให้ญาติโยมได้อ่านแบบลื่นไหลไม่สะดุด แต่แก้แล้วกลับไม่สามารถที่จะเซฟได้

    ต้องบอกว่าระยะนี้บรรดา "แฮกเกอร์" โจมตีสารพัดเว็บไซต์ ตลอดจนกระทั่งบรรดาหน่วยงานต่าง ๆ โดยเฉพาะหน่วยงานเกี่ยวกับความมั่นคงและการเงิน แต่ว่าเว็บไซต์วัดท่าขนุนเป็นแค่เว็บไซต์เล็ก ๆ คาดว่าพอหาประโยชน์โพดผลอะไรไม่ได้ เดี๋ยวเขาก็เลิกไปเอง..!

    เมื่อล้างหน้า แต่งตัวและเก็บข้าวของทุกอย่างลงกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ตี ๓ ครึ่ง กระผม/อาตมภาพก็ลงลิฟท์มายังชั้น ๑ แต่ปรากฏว่าไม่ใช่ชั้นล็อบบี้ หากแต่เป็นชั้นห้องอาหาร จึงตีหน้ามึน ๆ เดินผ่านผู้เฝ้าห้องอาหารเข้าไปถ่ายรูปการตกแต่งภายใน แล้วค่อยกดลิฟท์ลงไปชั้น GF ซึ่งเป็นชั้นล็อบบี้

    เพิ่งจะนั่งลงส่งงานไม่ทันไร "ครูบาพันแสน" (เจ้าอธิการธรรมชัย อคฺคธมฺโม) เจ้าคณะตำบลปิงโค้ง เจ้าอาวาสวัดศิลาวาส (ปิงโค้ง) จังหวัดเชียงใหม่ ก็ลงมาถึง ตามมาด้วย "ครูบาไอซ์" (พระนิชวัชญ์ ญาณวิสุทฺโธ) เลขานุการรองเจ้าคณะอำเภอสันทราย ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเมืองขอน จังหวัดเชียงใหม่ แล้ว "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) ก็ตามลงมา มี "พระครูวิโรจน์กาญจนเขต, รศ.ดร." เจ้าคณะตำบลบางขนุน เจ้าอาวาสวัดอุทยาน ตามมาติด ๆ

    พระและญาติโยมทั้งหลายต่างเข้ามาทำบุญ ซึ่งเมื่อวานนี้ตอนซื้อของที่ห้างกฤษณะ "ทิดมาร์ก" (นายจีระเดชท์ มโนภาส) ก็ถวายปัจจัยเพิ่มมาอีก ๑ ล้านรูเปียห์ ตกลงว่ากระผม/อาตมภาพใช้เงินไม่ออก แถมยังรับเข้ามาลงบัญชีให้วุ่นวายไปหมด จึงหนีทุกคนขึ้นไปนั่งบนรถบัสที่มารอพวกเราตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ?

    อีกสักครู่ ผู้คนก็ทยอยกันมา เนื่องจากว่าเราจะต้องกลับมาเพื่อคืนห้องอีก ส่วนใหญ่จึงมาแค่กระเป๋าส่วนตัวเท่านั้น แต่ละคนที่เดินผ่าน "ปากซอย" ก็ต้องจ่าย "ค่านักเลง" ให้กระผม/อาตมภาพก่อน รับไปรับมารู้สึกว่าเป็นมาเฟียอย่างไรก็ไม่รู้ ?!
     
  3. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    ครั้นพร้อมแล้ว "ท่านอาจารย์ซี" (ผศ.ดร.ฉันทัส เพียรธรรม) หัวหน้าทัวร์ ก็สั่งให้ออกรถได้ "ลุงซอนนี่" มัคคุเทศก์ท้องถิ่นจัดการบรรยายให้ข้อมูลสถานที่ซึ่งเราจะไป คือพระมหาเจดีย์บรมพุทโธ หรือที่ออกเสียงตามภาษาชวาว่า "โบโรบูดูร์" ซึ่งออกเสียงยากมาก เพราะเขาสามารถออกเสียงตัว R ที่ด้านท้ายได้ด้วย..!

    เมื่อ "ลุงซอนนี่" ให้ข้อมูลครบ "ท่านอาจารย์ซี" ซึ่งให้ข้อมูลของชั้นต่าง ๆ ของพระมหาเจดีย์บรมพุทโธเอาไว้ก็อธิบายเพิ่มเติม พวกเราเดินทางมาไม่นาน ก็ถึงหน้าบริเวณสถานที่จอดรถ ต้องเดินงมมืด ๆ เข้าไปข้างใน แต่ปรากฏว่ามีนักท่องเที่ยวคณะใหญ่มาถึงแล้ว "คุณนวลจันทร์ เพียรธรรม" ประธานคณะกรรมการบริษัทเอ็นซีทัวร์ บ่นว่า "ค่าตั๋วตอนกลางวัน ๔๕๐ ไม่เอา มาซื้อตั๋วตอนกลางคืนคนละ ๑ แสนรูเปียห์..! รู้สึกว่าเป็นอะไรที่ตลกดีเหมือนกัน"

    เมื่อซื้อตั๋วและรับมาติดข้อมือแล้ว เขาก็แจกของที่ระลึกเป็นแม็กเน็ตรูปพระมหาเจดีย์บรมพุทโธ แล้วก็ไฟฉายอีก ๑ กระบอก พร้อมกับบอกว่าให้ไปรับรองเท้าที่ห้องด้านข้าง กระผม/อาตมภาพที่รู้ว่าต้องเปลี่ยนเป็นรองเท้าของเขา ก็จัดการถอดรองเท้าตนเองทิ้งไว้บนรถตั้งแต่แรกแล้ว..!

    ครั้นเข้าไปถึง เจ้าหน้าที่ถามว่า "รองเท้าเบอร์อะไร ?" เมื่อตอบไปว่า "๔๒" เขาสแกนเลสที่ข้อมือแล้วส่งรองเท้าให้ แต่กระผม/อาตมภาพใส่เข้าไปแล้วรู้สึกว่าเกินเบอร์ไปมาก จึงกลับมาบอกเขาว่า "ขออภัย..ช่วยเปลี่ยนเป็นเบอร์ ๔๐ ให้ด้วย" เจ้าหน้าที่หญิงก็รีบเปลี่ยนให้โดยพลัน ปรากฏว่าเบอร์ ๔๐ ใส่พอดีเหมือนกับวัดตัวตัดเลย รองเท้านี้เขาเรียกเป็นภาษาชวาว่า "อุปนัท" ความจริงก็มาจากภาษาบาลีว่า "อุปาหนา" (อุ-ปา-หะ-นา) นั่นเอง รองเท้าในภาษาบาลีประกอบด้วยปาทุกาและอุปาหนา ก็คือรองเท้าพื้นบาง และรองเท้าพื้นหนานั่นเอง

    เมื่อพวกเราได้รับข้าวของครบแล้ว ก็มาพบกับมัคคุเทศก์ท้องถิ่น ๒ คน ที่ถือธงเบอร์ ๕ กับเบอร์ ๗ มัคคุเทศก์หญิงเบอร์ ๗ แนะนำตัวเร็วปรื๋อ ได้ยินแค่ว่าชื่อ "ติ๊ติ๊ก" ส่วนมัคคุเทศก์ชายที่เป็นวัยสะรุ่นนั้น ดูท่าจะขี้อายมาก เลยยืนยิ้มอย่างเดียว เมื่อเขาบอกกล่าวทุกอย่างที่ควรทำเรียบร้อยแล้ว ก็นำพวกเราเดินฝ่าความมืด ตามนักท่องเที่ยวฝรั่งคณะใหญ่ไป จนกระทั่งมองเห็นพระมหาเจดีย์บรมพุทโธเด่นอยู่ในความมืดแต่ไกล จะพูดว่าเห็นแค่เงาก็ว่าได้..!

    แล้วพวกเราก็ต้องมาผ่านการสแกนของเจ้าหน้าที่อีกรอบหนึ่ง จากนั้นก็ขึ้นบันไดชั้นแล้วชั้นเล่าไปถึง ๕ ชั้น กระผม/อาตมภาพบอกคนข้างหลังว่า "สูตรของการขึ้นที่สูงก็คือ ใครชวนคุยได้ อย่าไปกับมัน มันพาเราไปตายอย่างแน่นอน..!" ว่าแล้วก็เดินลิ่วนำไป โดยมีมัคคุเทศก์ "ติ๊ติ๊ก" นำหน้า มาถึงชั้นสุดท้ายยังมีการสแกนข้อมืออีกครั้งหนึ่ง แล้วจึงปล่อยพวกเราเข้าไปที่ลานประทักษิณชั้นในสุด หามุมถ่ายรูปกันท่ามกลางความมืดตามอัธยาศัย..!
     
  4. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    แล้วก็ฟัง "ท่านอาจารย์ซี" บรรยายว่า "พื้นที่ตรงนี้ถือว่าเป็นเขตพระนิพพาน เนื่องเพราะว่าอยู่ชั้นบนสุด ให้พวกเราเดินไปทางด้านที่เป็นทิศตะวันออก เพื่อไปรอดูพระอาทิตย์ขึ้นทางด้านนั้น"

    เมื่อไปถึง หลังจากที่พยายามถ่ายรูปในความมืดกันแล้ว กระผม/อาตมภาพก็นำทุกคนนั่งเจริญพระกรรมฐาน โดยที่ส่งจิตกราบขอบารมีองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบนพระนิพพาน เนื่องเพราะว่าเรานั่งอยู่บนพระนิพพานกันแล้ว เมื่อบารมีของพระท่านครอบลงมา กระผม/อาตมภาพกราบพระและครูบาอาจารย์ทุกรูป สอบถามปัญหาบางประการ อย่างเช่นว่า ท่านอาจารย์ซีตั้งข้อสันนิษฐานว่า การที่จะสร้างพระมหาเจดีย์ใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ได้ ทางกษัตริย์หรือว่าสุลต่านผู้ครองเมือง จะต้องมีวังอยู่ไม่ไกลนัก เพื่อที่จะควบคุมงานได้ถนัด แต่ว่ายังหาวังนั้นไม่เจอ เป็นต้น

    กระผม/อาตมภาพรู้สึกว่าใช้เวลาแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ปรากฏว่าได้ยินเสียง "คุณนวลจันทร์" ว่า "พระอาทิตย์ขึ้นแล้วเจ้าค่ะ" จึงได้กราบลาพระแล้วลืมตาขึ้นมา ปรากฏว่าพระอาทิตย์ขึ้นเป็นไข่แดงแค่เสี้ยวเดียวเท่านั้น เพราะว่าเมฆฝนหนามาก เห็นแต่แมลงเม่าบินว่อนไปหมด แปลว่าเมื่อคืนบริเวณนี้ฝนตกหนัก..!

    พวกเราหามุมถ่ายรูปกันตามอัธยาศัย โดยที่ "คุณนวลจันทร์" บอกว่า "ขอให้ถ่ายติดรูปพระพุทธรูปที่เขาตั้งใจเปิดให้เห็นครึ่งองค์ภายในเจดีย์ด้วย" ดังนั้น..จึงมีการจัดแถว จัดกลุ่ม ทั้งนั่งทั้งยืน เพื่อที่จะถ่ายรูปให้ครบทั้งคณะ จากนั้นก็เดินตาม "ท่านอาจารย์ซี" ไปยังมุมมหาชน ซึ่ง "คุณตี๊ติ๊ก" บอกว่า "ถ่ายรูปมุมนี้จะได้พื้นที่ข้างบนกว้างที่สุด" พวกเราจึงต้องมาถ่ายรูปบริเวณนี้กันอีกรอบหนึ่ง

    จากนั้น "ท่านอาจารย์ซี" ก็พาพวกเราเดินวนลงทีละชั้น พร้อมกับบรรยายรูปสลักต่าง ๆ ที่อยู่รอบพระมหาเจดีย์บรมพุทโธไปด้วย ซึ่งตามข้อสันนิษฐานของนักโบราณคดีว่าเป็นเรื่องของ "พระสุธน" ซึ่งถ้าเป็นภาษาบาลีก็คือ "พระโสธนะ" ได้พบกับบรรดาพระโพธิสัตว์ต่าง ๆ ศึกษาหลักธรรมลึกซึ้งขึ้นไปทุกที แสดงว่า "พระสุธน" หรือว่า "พระโสธนะ" ท่านนี้ มีความสำคัญเกี่ยวข้องกับการสร้างพระเจดีย์บรมพุทโธสูงมาก

    ยิ่งวนลงมาต่ำก็เป็นพุทธประวัติที่พวกเรารู้จักกันมากขึ้นทุกที ตั้งแต่เจ้าชายสิทธัตถะประสูติ แล้วก็อยู่ปราสาท ๓ ฤดู เสวยความสุขในชีวิตฆราวาส จนไปเห็นเทวทูตทั้ง ๔ เกิดความสลดใจ จึงเสด็จออกบรรพชา แล้วก็ตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ
     
  5. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    พวกเราเดินวนไป ฟังไป เห็นภาพแกะสลักแล้วอัศจรรย์ใจมากว่า งานแกะไม้ยากแล้ว งานแกะหินยังยากกว่าหลายเท่า แล้วการเรียงหินยังต้องมีการซ้อนเหลื่อมกัน เพื่อความแข็งแรงแน่นหนา แต่ว่าภาพแกะสลักของก้อนหิน ก้อนล่าง ก้อนบน กลับต่อกันได้เนียนกริบเลยทีเดียว

    หลายรูปหน้าตาของพระโพธิสัตว์ก็ดี ของพระสุธนก็ดี หรือว่าขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยังคมชัดเหมือนกับแกะใหม่ ๆ เลยทีเดียว พวกเราก็เดินตีความและตั้งข้อสันนิษฐานตาม "ท่านอาจารย์ซี" ไปด้วย เนื่องเพราะว่าครูบาอาจารย์ที่ดีนั้น จะไม่ยัดเยียดความรู้ของตนเองให้ลูกศิษย์ หากแต่บอกกล่าวแล้วให้ลูกศิษย์คิดตาม และถ้าสามารถคิดได้มากยิ่งขึ้นก็จะดีที่สุด

    พวกเราใช้เวลาอยู่นานมาก เห็นแต่ "คุณตี๊ติ๊ก" พาไปทางด้านโน้นด้านนี้ วนไปรอบแล้วรอบเล่า จนกระทั่งนักท่องเที่ยวหายไปหมด เหลือแต่คณะของเราเท่านั้น ท้ายที่สุด จากที่คนบ่นกันว่า "ไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นเลย นอกจากเสี้ยวไข่แดงนิดเดียว แล้วก็โดนเมฆปิดจนหมด" กลายเป็นว่าพระอาทิตย์สว่างโร่อยู่ตรงหน้า พวกเราจึงถ่ายรูปกันแล้วก็ค่อยเดินออกมาด้านนอก เจ้าหน้าที่มองหน้าแบบยิ้ม ๆ ชี้ให้ดูนาฬิกา ซึ่งเวลาสุดท้ายที่ให้นักท่องเที่ยวทุกคนต้องออกพ้นจากช่วงเช้าก็คือ ๐๖.๓๐ น. แต่เราลงมาตอน ๐๖.๔๐ น. น่าจะเป็นนักท่องเที่ยวคณะเดียวที่ชมสถานที่ได้นานที่สุด..!

    แล้ว "ท่านอาจารย์ซี" และ "ลุงซอนนี่" ตลอดจนกระทั่ง "คุณตี๊ติ๊ก" ก็พาเลี้ยวซ้ายเดินไปยังบริเวณหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพแกะสลักที่เปิดกว้างให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน เนื่องเพราะว่าทางด้านบนนั้น บรรดาขอบใน ขอบนอก ขององค์พระมหาเจดีย์มีช่องทางเดินที่ไม่กว้างมากนัก เรียงกัน ๒ คนเท่านั้น ถ้าคนที่ ๓ ก็เบียดกระแทกกันแล้ว จึงทำให้มองไม่เห็นภาพแกะสลักถนัดนัก ยกเว้นว่าไม่มีใครอยู่ แล้วไปนั่งเล็งคนเดียว

    ทางด้านล่างนี้ นักสถาปัตย์ตลอดจนกระทั่งศิลปินนักแกะสลัก จึงมาสลักภาพในมุมเปิดให้พวกเราได้เห็นอย่างชัดเจน และมุมนี้ก็เป็นมุมมหาชนอีกมุมหนึ่ง พวกเราจึงจัดการถ่ายรูปตรงนี้จนเป็นที่พอใจ แล้วกระผม/อาตมภาพก็ควักกระเป๋าให้รางวัลคุณ "คุณตี๊ติ๊ก" ไป ๑๕๐,๐๐๐ รูเปียห์

    ในขณะที่ให้เจ้าหนุ่มน้อยอีกคนหนึ่ง ซึ่งโผล่หน้ามาถ่ายรูปให้เมื่อครู่นี้ไป ๕๐,๐๐๐ รูเปียห์เท่านั้น แต่ว่าให้คนละทีโดยบังเอาไว้ เขาก็ไม่รู้ว่าตนเองได้เท่าไร จากนั้นก็เดินตาม "ลุงซอนนี่" ออกมาทางด้านนอก ซึ่งเขามีเนินสูงจัดอยู่ทางด้านข้างซ้ายมือ ให้ขึ้นไปถ่ายรูปกับพระมหาเจดีย์บรมพุทโธแบบชัดเจน แต่ว่านอกจากกระผม/อาตมภาพ "ทิดปิง" (นายกวีศิลป์ หิรัญยพิสุทธิกุล) และ "น้องเล็ก" ตามขึ้นมาถ่ายรูปแล้ว คนอื่นยินดีและพอใจที่ถ่ายรูปข้างล่าง เนื่องเพราะว่าหิวจนไร้แรงบินแล้ว..!
     
  6. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    การซื้อตั๋วคนละ ๑๐๐,๐๐๐ รูเปียห์ก็ดีตรงที่ว่า เขามีอาหารเช้าแถมให้ด้วย พวกเราต้องเดินคืนไฟฉายให้เขาตรงบริเวณร้านอาหาร ส่วนในเรื่องของรองเท้านั้น เขายกให้เป็นที่ระลึก อาหารตรงนี้ก็เป็นบุปเฟต์ จัดว่าอุดมสมบูรณ์ทีเดียว พวกเราตักอาหารมากินกันอิ่มหนำสำราญแล้ว ก็ไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็ไปขึ้นรถซึ่งวิ่งมารอเราอยู่ แล้วก็วิ่งออกจากพระมหาเจดีย์บรมพุทโธ เพื่อไปยังสถานที่ต่อไป ซึ่งก็คือพระเจดีย์เมนดุต

    แต่ปรากฏว่าแม้ว่าระยะจะห่างกันแค่ ๑.๗ กิโลเมตร แต่พวกเรามาถึงแล้วก็รับประทาน "แห้ว" เต็มพุง เนื่องเพราะว่าพระเจดีย์เมนดุตกำลังปิดบูรณปฏิสังขรณ์อยู่ และเป็นการปิดที่โหดมาก ก็คือตั้งรั้วสูงเลยหัวไปเลย ทำให้ไม่สามารถถ่ายรูปจากทางด้านนอกได้

    ครั้นเข้าไปถึงทางด้านหน้าที่มีช่องเล็กนิดเดียวให้สำหรับช่างและยามรักษาการเข้าออก ถามเขาแล้วก็บอกว่าห้ามเข้า "ท่านอาจารย์ซี" จึงให้พวกเราถ่ายรูปกันแค่บริเวณด้านหน้านี้ แล้วก็บรรยายให้ฟังว่า "ภายในเจดีย์นั้นมีพระพุทธรูปปางปฐมพระเทศนา พร้อมกับพระโพธิสัตว์อยู่" กระผม/อาตมภาพที่เคยมาและถ่ายรูปไปทุกซอกทุกมุมแล้ว ยังรู้สึกดีใจว่ามาเห็นครบแล้ว จึงไม่ต้องผิดหวังเหมือนกับคนอื่น

    บรรดาแม่ค้าขายของก็พยายามเดินตามกันเหลือเกิน เนื่องเพราะว่าช่วงนี้เป็นช่วงการปิดบูรณะ นักท่องเที่ยวที่ทราบข่าวไม่ได้มา พวกเขาจึงเห็นพวกเราเป็น "ขนมหวาน" กระผม/อาตมภาพเดินนำทุกคนเข้าไปบริเวณวัดไทยเมนดุต ซึ่งตนเองเคยมานอนพักที่นี่แล้ว จากนั้นก็ถ่ายรูปเท่าที่จะถ่ายได้ แล้วก็หนีบรรดาแม่ค้าขึ้นรถ คนไหนใจอ่อนก็ต้องควักกระเป๋าให้เขาไป "คุณนวลจันทร์" ยืนละล้าละลัง บอกว่า "น่าสงสารเหลือเกิน" เขาก็ส่งเสียงขายประมาณว่า "ชิ้นละ ๒๕,๐๐๐ รูเปียห์ ๕ ชิ้น ๑๐๐,๐๐๐ รูเปียห์" จนกระทั่งท้ายสุด "คุณนวลจันทร์" ก็ต้องควักกระเป๋าให้เขาไปจนได้..!

    เมื่อพวกเรากลับมากันครบถ้วนแล้ว "ลุงซอนนี่" ก็ให้คนขับพาวิ่งไปอีกประมาณ ๑.๕ กิโลเมตร แล้วก็ต้องลงเดิน เพื่อที่จะเข้าซอยไปยังวัดอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งถ้าหากว่าเรียกว่าวัด เขาใช้คำว่า Temple เนื่องเพราะว่าเป็นวัดที่ไม่มีพระสงฆ์อยู่ ถ้าวัดที่มีพระสงฆ์อยู่ เขาจะเรียกว่า Monastery

    สถานที่นี้รวมทั้งพระมหาเจดีย์เมนดุตนั้น ถือว่าเป็นมรดกโลกที่ได้รับการเสนอและอนุมัติร่วมกับพระมหาเจดีย์บรมพุทโธ พวกเราจึงต้องมาชมกันให้ครบครัน พระมหาเจดีย์องค์นี้ชื่อว่า "พาวน" ซึ่งถ้าหากเป็นภาษาชวาก็คือ "Candi Pawon" คำว่า Candi หมายถึงวัดหรือศาสนสถานนั่นเอง
     
  7. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    ตอนนี้แดดร้อนเปรี้ยง แต่พวกเราก็ต้องไปเดินวน โดยที่ไม่ต้องให้ใครพา ถ่ายรูปภายในภายนอกกันจนหมด ฟังบรรยายเรียบร้อยแล้วก็เดินกลับ ตอนขาเดินกลับมีร้านขายกาแฟขี้ชะมด ซึ่ง "ลุงซอนนี่" ใช้คำว่า "Cat" กระผม/อาตมภาพ บอกว่า "ชะมดบ้านกระผม/อาตมภาพเรียกว่า "Palm Civet" แต่อีกฝ่ายหนึ่งเปลี่ยนตามไม่ได้ เพราะชินกับคำว่า "Cat" เสียแล้ว

    จากนั้นเดินออกมาก็ยังมีคอกม้า ที่ยังมีแม่ม้าลูกม้าอยู่ ๓ ตัวด้วย สามารถที่จะเล่นกับมันได้ แต่บางตัวดูไม่น่าไว้วางใจ ตลอดเส้นทางออกมาก็มีต้นทุเรียน ต้นเงาะ ต้นมะม่วง ซึ่งทำให้ทุกคนอยากจะซื้อผลไม้ขึ้นมาทันใด

    เมื่อกลับมาขึ้นรถกันเรียบร้อยแล้ว วิ่งไม่กี่นาทีก็มาถึงภัตตาคาร Selasar ที่เมื่อวานเราแวะมาปัสสาวะกัน วันนี้แวะมารับประทานอาหาร พอเลี้ยวเข้าไป เขาก็ชี้ให้ขึ้นไปทางชั้นบน ซึ่งเป็นชั้นที่ ๒ ข้าวปลาอาหารที่นี่ก็เป็นบุปเฟต์ ตักกันได้ตามสบาย

    เมื่อกระผม/อาตมภาพตักอาหารมานั่งรวมกันโต๊พระแล้ว เขาก็ยังมีการนำเอาอาหารอื่น ๆ ตามมาเสนออีก แต่กระผม/อาตมภาพไม่ได้สนใจ เพราะแค่ที่ตักมาก็เพียงพอแล้ว ผลไม้ที่ขึ้นโต๊ะวันนี้ก็มีส้ม ซึ่งเปลือกเหนียวแข็งโป๊กเลย แล้วก็เงาะที่รสชาติไม่เอาอ่าวเหมือนกับบ้านเรา ทำเอาคน "คอสูง" เพราะเคยกินของดีมาแล้วบ่นอู้ไปตาม ๆ กัน

    ส่วนวันนี้เอ็นซีทัวร์เซอร์ไพรส์ให้กับทุกคนที่เกิดเดือนพฤศจิกายน ด้วยการจัดเค้กมาเป็นอย่างดี มีการเป่าเทียนแล้วก็ตัดเค้กแบ่งกันด้วย กระผม/อาตมภาพฉันไปคำเล็ก ๆ เท่านั้น "ครูบาพันแสน" ตะครุบส่วนที่เหลือไป กระผม/อาตมภาพก็ได้แต่หัวเราะหึ ๆ บอกว่า "นี่แหละ..ความต่างระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์" ทำเอาอีกฝ่ายหัวเราะแหะ ๆ กระผม/อาตมภาพหันไปหา "ครูบาไอซ์" ที่ฉันเอา ๆ บอกกับท่านว่า "ท่านไอซ์..จำไว้นะ อาหารคำที่อร่อย เขาให้เสก "นะโมพุทธายะ" แล้วคายออกมาเก็บเอาไว้สำหรับสร้างวัตถุมงคล คำต่อไปถ้าอร่อยอีกต้องหยุดฉันไปเลย..!" ทำเอาอีกฝ่ายเริ่มสำลัก กลืนข้าวไม่ลงคอ "รศ.ดร.พระครูโรจน์" หัวเราะเป็นการใหญ่

    เมื่อพวกเราฉันเสร็จแล้ว กำลังจะออกไปเดินถ่ายรูป เจ้าหน้าที่ก็ต้อนเข้าร้านขายของที่ระลึก ซึ่งสถานที่นี้มีชื่อเสียงในเรื่องของเครื่องเงินเครื่องทอง แต่เจ้าประคุณเถอะ..!แต่ละชิ้นราคาอย่างไม่มี ๆ ก็ ๓ - ๔ ล้านรูเปียห์ขึ้นไป ชิ้นหนึ่งเป็น ๑๐๐ ล้านรูเปียห์ก็มี เห็นแล้วก็กลืนน้ำลายไม่ลงคอ ได้แต่ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกเท่านั้น..!
     
  8. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    จากนั้นก็เดินทางขึ้นรถ เพื่อเดินทางกลับไปยังยอร์กจาการ์ตา มาผ่านบริเวณที่ไม่ไกลนัก มีการจอดให้แวะลงไปซื้อสละอินโดนีเซียเสียด้วย กระผม/อาตมภาพก็เพิ่งจะรู้ว่ามีหลายพันธุ์เหลือเกิน อย่างเช่นว่า พันธุ์ Pondoh พันธุ์ Madu เหล่านี้เป็นต้น ซึ่ง "ลุงซอนนี่" บอกว่า "ยิ่งพันธุ์ชื่อไพเราะมากเท่าไร ก็ยิ่งแพงเท่านั้น ก็คือมีราคาแพงมาก แพงที่สุด และแพงโคตร ๆ..!" ทำเอาพวกเราหัวเราะกันลั่น

    บรรดาแม่ค้าก็พยายามเรียกลูกค้า หยิบชนิดโน้นชนิดนี้แกะให้ชิม ท้ายที่สุด "ทิดปิง" ก็ซื้อมา ๑ กิโลกรัม บอกว่า "ประมาณ ๑๕,๐๐๐ รูเปียห์เท่านั้น" กระผม/อาตมภาพได้ยินแล้วยังเหวอ..! เนื่องเพราะว่าสละอินโดที่บ้านเราราคาแพงมาก

    พวกเราพอเริ่มออกเดินทางฝนก็ตกหนัก จนกระทั่งเข้ามาถึงตัวเมืองยอร์กจาการ์ตา ยังมีเวลาเหลือมาก "ท่านอาจารย์ซี" จึงเสนอว่าจะพาพวกเราไปดูสถานที่ ซึ่งเป็นแหล่งเจริญในสมัยที่ดัตช์ หรือว่าฮอลแลนด์ หรือว่าเนเธอร์แลนด์ยึดครองชวาอยู่ แล้วก็ทิ้งบรรดาสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ เอาไว้ พวกเราก็เห็นด้วย แต่ฝนตกกระหน่ำหนักขึ้น จนกระทั่ง "คุณนวลจันทร์" ถามว่า "หลวงพ่อเจ้าคะ เราจะไปดูสถานที่หรือว่าจะไปซื้อของดี ? เนื่องเพราะว่าถ้าดูสถานที่ก็จะต้องลำบากเพราะฝนตก แต่ถ้าซื้อของยังมีหลังคาบังให้" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ไม่เป็นไร..ไปถึงฝนก็จะหยุดให้"

    เมื่อเข้าไปใกล้ก็ฝนหยุดจริง ๆ กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ให้รีบดูรีบขึ้นรถ เพราะว่าฝนจะตกอีก" "คุณนวลจันทร์" ถามว่า "จะตกอีกหรือเจ้าคะ ? " กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ตกอีก และอีกหลายรอบ" ทำเอาอีกฝ่ายบอกว่า "ขอสัก ๓๐ นาทีได้ไหมเจ้าคะ ?"

    กระผม/อาตมภาพก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ บอกว่า "คุณนวล..บุญของคนเรานั้นมีจำกัด แต่ถ้าความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด อย่างโน้นก็ขอ อย่างนี้ก็ขอ ถ้าหากว่าบุญของเราไม่พอเมื่อไร เรื่องที่สำคัญกว่าเราจะขอไม่ได้ แล้วอาจจะเดือดร้อนกว่าที่คิด..!" ทำเอา "คุณนวลจันทร์" ทำท่าสะดุ้ง

    แล้ว "ท่านอาจารย์ซี" และ "ลุงซอนนี่" ก็นำเดินลัดไป น่าจะตกประมาณ ๓๐๐ เมตร ก็เริ่มมีสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ตลอดจนกระทั่งอนุสาวรีย์ให้พวกเราได้เห็นว่า ความเจริญที่เป็นอยู่นี้ก็คือ สมัยที่เป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์นั่นเอง แล้วฝนก็โปรยลงมาจริง ๆ พวกเราเดินดูกันแล้ว ก็ต้องวิ่งเข้าร้านค้า เพื่อที่จะหลบฝนและเข้าห้องน้ำ

    ร้านที่เข้าไปนั้น ขายผ้าบาติกและข้าวของอื่น ๆ แต่ขอโทษเถอะ..ไม่ว่าจะชั้นบนชั้นล่าง "มู" กระจายไปทุกที่..! ต้องบอกว่า "ใช้ไสยศาสตร์เรียกคนเข้าร้านจริง ๆ" แต่พวกเราส่วนใหญ่พกของขลังกันอยู่แล้ว ก็เลยหลุดออกมานั่งดูฝนตกอยู่ทางด้านนอก
     
  9. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    พักใหญ่ "ท่านอาจารย์ซี" ก็ขอตัวไปกับ "ลุงซอนนี่" บอกว่า "จะไปดู "ตลาดจตุจักร" ของที่นี่ ถ้าสะดวกก็จะพาพวกเราไปซื้อของ" หายไปพักใหญ่ก็กลับมา บอกว่า "รอฝนซาอีกนิด แล้วพวกเราจะได้เดินไปซื้อของที่ "ตลาดจตุจักร" ของที่นี่กัน"

    ครั้นฝนซาแล้ว พวกเราแค่ข้ามถนนเดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว แต่พอเข้าไปก็แทบจะต้องร้อง "โอ้โฮ..!" เนื่องเพราะว่าเป็นซอยยาวเหยียด แล้วแถมยังมีซอยแยกซ้ายขวา แต่ละซอยมีร้านขายผ้า ขายข้าวของหลายสิบร้าน เท่านั้นยังไม่พอ ยังมีชั้น ๒ ชั้น ๓ อีกต่างหาก "ท่านอาจารย์ซี" บอกว่า "ให้เวลาจนถึง ๔ โมงเย็น แล้วพวกเรามารวมตัวตรงปากทางเข้านี้ เพื่อจะได้ไปยังที่พัก"

    กระผม/อาตมภาพเดินดูของจากชั้น ๑ ขึ้นไปชั้น ๒ ขึ้นไปชั้น ๓ จนกระทั่งมาสะดุดตาข้าวของบางอย่าง ที่ต้องซื้อไปฝากเด็ก ๆ ก็คือ "น้องต้นหอม" (เด็กหญิงลลินดา ภักดีธาดาวรากุล) และ "น้องต้นน้ำ" (เด็กชายพัชรกฤต ภักดีธาดาวรากุล) ซึ่งกระผม/อาตมภาพช่วงนี้กลายเป็น "พ่อลูกอ่อน" เพราะว่าเด็กทั้งสองคนมีปัญหาที่พ่อทิ้งไป จึงต้องมาอาศัยเรียนอยู่ที่โรงเรียนเทศบาลทองผาภูมิ โดยอาศัย "เส้น" ของกระผม/อาตมภาพ ก็เลยต้องรับดูแล โดยที่แม่ก็คือ "คุณน้อง" (นางสาวศศิญาณ์ ภักดีธาดาวรากุล) นั้น ทำงานทุกอย่างให้กับวัดแบบคุ้มค่าแล้วคุ้มค่าอีก..!

    กระผม/อาตมภาพจึงอยากจะซื้อของไปฝากเด็ก ๆ ท้ายที่สุดก็ได้กระเป๋ากับหมวก โดยที่กระเป๋าผ้าน่าจะเป็นของ "น้องต้นหอม" ส่วนหมวกควรจะเป็นของ "น้องต้นน้ำ" แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าไปถึงแล้วจะตีกันเสียก่อนหรือเปล่า ? เพราะว่าอยากได้ของอีกฝ่ายหนึ่งแทน

    "ทิดปิง" ซึ่งเพิ่งขอแลกเงินไปอีกล้านกว่ารูเปียห์ ก็คือ ๒,๐๐๐ บาทไทย รีบควักกระเป๋าจ่ายให้ทันที เกือบจะเหมือน "อัฐยายซื้อขนมยาย" อย่างไรก็ไม่รู้ วนไปวนมาก็ไม่เห็นมีมรรคมีผลอะไรเกิดขึ้น จึงได้เดินย้อนกลับมา เพราะมั่นใจว่าถ้าให้คนอื่นเดินนำก็ต้องหลงอย่างแน่นอน..!

    พอออกมาถึงปากทาง เจอ "ท่านอาจารย์ซี" ยืนรออยู่ บอกว่า "ลุงซอนนี่" พาคณะ ๑๑ คนไปยังรถบัสแล้ว พวกเรานั่งรอกันอยู่พักใหญ่ "ลุงซอนนี่" กลับมา พอเห็นพวกเรา ตลอดจนกระทั่งคณะของ "รศ.ดร.พระครูโรจน์" ก็ "โอเค" แล้วพาพวกเราเดินตัดทะลุเข้าไปในตลาด

    พอยิ่งเดินพวกเราก็ยิ่งตกใจ ตอนแรกคิดว่า ทางด้านหน้าเดินไปนั้นน่าจะเป็นทั้งหมดของตลาดแล้ว ที่ไหนได้..ไม่ถึง ๑ ใน ๑๐ เท่านั้นเอง..! ยิ่งลึกเข้าไป ข้าวของก็หลากหลายมากขึ้นทุกที จนกระทั่งกลายเป็นตลาดสด กลายเป็นอาหารทะเล กลายเป็นตลาดขายสมุนไพร แล้วก็มาเป็นพวกผักสดผลไม้ ถึงได้เดินทะลุออกมาอีกฝั่งหนึ่ง เจ้าประคุณลุนช่องเอ๋ย ตลาดทั้งหมดนี้ ถ้ามีไม่ถึง ๕,๐๐๐ ร้าน ก็น่าจะประมาณ ๔,๙๐๐ ร้านเป็นอย่างน้อย..!
     
  10. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,468
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,310
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เมื่อเดินทะลุออกมาแล้ว "ลุงซอนนี่" ก็ชี้บอกว่า ให้เลี้ยวขวา เดินไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวจะเจอรถของเราเอง ว่าแล้วก็ผลุบกลับไปเพื่อที่จะพาคนอื่นเดินมาอีก กระผม/อาตมภาพจึงนำมาจนกระทั่งถึงบริเวณทางแยกลานที่จอดรถ ก็เห็นเด็กรถมาโบกมือ บอกว่า "ทางนี้" จึงได้เดินตามเขาไป รถของเราไปจอดบังอยู่หลังรถบัสคันใหญ่ ทำอย่างไรก็มองไม่เห็นจากทางด้านนอก ถ้าเขาไม่มายืนดัก กระผม/อาตมภาพอาจจะเดินเลยไปก็ได้ มานั่งส่งงานอยู่บนรถพักใหญ่ ทุกคนก็กลับมาถึงโดยสวัสดิภาพ

    รถนำพวกเราวิ่งมาไม่ไกลก็ถึงโรงแรม 101 Yogyakarta Tugu Hotel "ลุงซอนนี่" บอกว่า "ดีทั้งตนเอง และดีทั้งนักท่องเที่ยว เพราะว่าได้พักกันตั้งแต่บ่าย ๓ ครึ่ง" แต่ขอโทษเถอะ..ทำให้ทางโรงแรมตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะมีนักท่องเที่ยวเข้าที่พักเช้าขนาดนี้ เพราะว่าส่วนใหญ่ก็มาค่ำกันทั้งนั้น..!

    เมื่อได้กุญแจแล้ว "ทิดปิง" ก็พากระผม/อาตมภาพไปส่งที่ห้อง ครั้นเห็นหน้าประตูห้องแล้วชอบใจมาก เพราะเป็นระเบียงเปิดโล่ง มีแต่ต้นไม้ มองไปข้างล่างก็เป็นหมู่ไม้เต็มสนาม ลมเย็นดีมาก จนกระทั่งอยากจะเปิดประตูรับลมเลยทีเดียว รีบจัดการเปิดน้ำร้อนลงไปแช่ เรียบร้อยแล้วก็แต่งเนื้อแต่งตัวเสร็จสรรพ จากนั้นก็มาบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนให้ทุกท่านได้ฟัง เพื่อที่ถึงเวลาแล้วจะได้ไม่ช้าจนเกินไป

    สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

    พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
    เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
    วันพฤหัสบดีที่ ๑๙ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
    (ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)
     
สถานะของกระทู้:
กระทู้ถูกปิด ไม่สามารถโพสต์ตอบกลับได้

แชร์หน้านี้

กำลังโหลด...