เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

ในห้อง 'หลวงพ่อเล็ก วัดท่าขนุน' ตั้งกระทู้โดย iamfu, 21 พฤศจิกายน 2026 เวลา 18:50.

สถานะของกระทู้:
กระทู้ถูกปิด ไม่สามารถโพสต์ตอบกลับได้
ขณะนี้มีคนกำลังดูกระทู้นี้อยู่ 8 คน ( สมาชิก 0 คน และ บุคคลทั่วไป 8 คน )
  1. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,480
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙


    ​
     

    ไฟล์ที่แนบมา:

  2. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,480
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    วันนี้ตรงกับวันเสาร์ที่ ๒๑ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่ "โรงแรม ๑๐๑ บ้านเฮา" อยู่ที่ ๒๕ องศาเซลเซียส พวกเราลงมาที่ห้องอาหารเกือบจะพร้อมเพรียงกันตอน ๖ โมงเช้า แต่ก็มารับข่าวร้ายว่าเที่ยวบินของเราดีเลย์ไป ๒ ชั่วโมง..!

    คราวนี้จะมีปัญหากระทบกับเที่ยวบินที่กัวลาลัมเปอร์ ตลอดจนกระทั่งเที่ยวบินที่ "ครูบาพันแสน" (เจ้าอธิการธรรมชัย อคฺคธมฺโม) เจ้าคณะตำบลปิงโค้ง เจ้าอาวาสวัดศิลาวาส (ปิงโค้ง) จังหวัดเชียงใหม่ และ "ครูบาไอซ์" (พระนิชวัชญ์ ญาณวิสุทฺโธ) เลขานุการรองเจ้าคณะอำเภอสันทราย ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเมืองขอน จังหวัดเชียงใหม่ ที่จะต้องต่อเครื่องจากดอนเมืองไปเชียงใหม่อีกด้วย

    แต่ว่าปัญหามีไว้แก้ ไม่ได้มีเอาไว้เครียด ตอนแรก เมื่อ "ท่านอาจารย์ซี" (ผศ.ดร.ฉันทัส เพียรธรรม) หัวหน้าคณะทัวร์ของเรามาปรึกษาว่า "จะเอาอย่างไรดี ?" กระผม/อาตมภาพแจ้งว่า "แค่หาที่ให้คณะช็อปปิ้งใน ๒ ชั่วโมงนั้นก็จบแล้ว"

    จนกระทั่ง "คุณนวลจันทร์ เพียรธรรม" ประธานคณะกรรมการบริษัทเอ็นซีทัวร์ มาถึงแจ้งว่า "ไม่สามารถที่จะทำอย่างนั้นได้ เนื่องเพราะว่าเราจะต้องไปทำการจองขึ้นเครื่องเอาไว้ก่อน แล้วก็อาศัยการที่เราจองนั่นแหละ ออกบอร์ดดิ้งพาส จากทางด้านยอร์กจาการ์ตานี้ไปเลย เนื่องเพราะว่าเป็นสายการบินแอร์เอเชียด้วยกัน ต่อให้ไปถึงหวุดหวิด เราก็ยังมีสิทธิ์ช้าในการขึ้นเครื่องได้ ๓๐ นาที"

    เมื่อตกลงกันได้ดังนั้น พวกเราจึงต้องเก็บข้าวของขึ้นรถบัส วิ่งจากโรงแรมตรงไปยังท่าอากาศนานาชาติยอร์กจาการ์ตา ซึ่งตอนนี้ได้ข้อมูลชัดเจนแล้วว่า ที่ท่าอากาศนานาชาติยอร์กจาการ์ตาหน้าตาไม่เหมือนกับที่กระผม/อาตมภาพมาครั้งก่อน เพราะว่าท่าอากาศยานเก่านั้นคับแคบเกินไป เขาจึงสร้างท่าอากาศนานาชาติใหม่นี้ขึ้นมา ขอชื่นชมว่าออกแบบได้สวยงามน่าใช้งานมาก

    ประมาณ ๐๙.๑๕ น. พวกเราก็มาถึงท่าอากาศนานาชาติยอร์กจาการ์ตา
    เมื่อวานนี้กระผม/อาตมภาพ มอบเงินให้กับทางเอ็นซีทัวร์ เพื่อเป็นรางวัลมัคคุเทศก์ไปจำนวน ๓๐ ดอลลาร์ สำหรับวันนี้ก็ควักกระเป๋าเป็นการส่วนตัวให้ "ลุงซอนนี่" ไป ๓๐๐,๐๐๐ รูเปียห์ ให้พลขับ ๓๐๐,๐๐๐ รูเปียห์ และให้เด็กรถไปอีก ๑๐๐,๐๐๐ รูเปียห์ สรุปว่าปัจจัยที่ญาติโยมทำบุญกันมาทุกเช้า ได้ใช้งานกัน "ลื่นมือ" ตอนนี้เอง..!
     
  3. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,480
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เมื่อได้กระเป๋ามาครบ ก็ไม่ต้องอำลาอาลัยกันอีกแล้ว ถ่ายรูปหมู่ตรงหน้าสนามบินแล้วก็เข้าไปภายใน ซึ่งท่าอากาศยานนี้ออกแบบได้เด็ดขาดมาก ก็คือจะเดินไปมุมไหนก็ต้องผ่านร้านค้าเสียก่อน พวกเราเข้าห้องน้ำห้องท่าแล้วจึงไปจัดการเช็คอิน ทำทุกอย่างตามที่คิดวางแผนว่าจะ "ดีที่สุด"

    หลังจากนั้นก็ต้องเอ๊กซเรย์กระเป๋า และสแกนตัวเข้าไปภายใน เป็นเรื่องที่ได้หัวเราะเฮฮากันอีกตามเคย เนื่องเพราะว่ากระผม/อาตมภาพผ่านไปแล้ว ทางด้านหลังเดินผ่านเครื่อง
    นั้นเสียงดังทุกรูป โดนเจ้าหน้าที่ตรวจค้นทุกรูป..! เมื่อกระผม/อาตมภาพเห็นแล้วยังตกใจ เพราะว่า "ครูบาไอซ์" พกเบี้ยแก้มาด้วย ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่สามารถจะอธิบายให้ชาวต่างชาติเข้าใจได้ ว่าไอ้โลหะหุ้มข้างนอกแล้วยังมีโลหะเหลวอยู่ข้างในนี้คืออะไร ? ถ้าเกิดเขาคิดว่าเราจะก่อวินาศกรรมก็บรรลัยกันพอดี..! กระผม/อาตมภาพที่ปกติถ้าอยู่วัดหรือว่าอยู่เมืองไทย พกเบี้ยแก้ที ๓ - ๔ หลวงพ่อ แต่ไปต่างประเทศยังต้องเอาออกจนหมด

    ครั้นเข้าไปข้างในได้แล้ว ผ่านไปทางไหนก็มีแต่ร้านค้า โดยเฉพาะร้านที่ "คุณนวลจันทร์" แวะเข้าไปเพื่อซื้อชามะนาวใส่กระบอกให้กระผม/อาตมภาพ แต่เมื่อขอชิมดูก่อนปรากฏว่าเป็นชาหวาน จึงแจ้งว่า "เอาแก้วเดียว" ไม่เช่นนั้น ถ้าขืนเทมาเต็มกระบอก มีหวังเบาหวานรับประทานแน่นอน..!

    เหตุที่เป็นเช่นนั้น เพราะว่าร้านนี้มีชื่อว่า BAKPIA คำว่า BAK ก็คือเบเกอรี่นั่นเอง คำว่า PIA ก็คือขนมเปี๊ยะของคนจีน ซึ่งกระผม/อาตมภาพก็ยังแปลกใจ อย่างเช่นคำว่ากาแฟ คนชวาก็ใช้ว่า "โกปี๊" สรุปแล้ว ทั้งเปี๊ยะและโกปี๊ก็เป็นภาษาจีนล้วน ๆ เป็นการส่งผ่านวัฒนธรรมที่น่าทึ่งมาก

    เมื่อเดินเข้าไปจนถึงประตูขึ้นเครื่อง ปรากฏว่าเจ้าหน้าที่แจ้งว่าเครื่องดีเลย์ จึงไม่สามารถให้เข้าไปตอนนี้ได้ และทางด้านในนั้นก็ไม่ได้มีร้านอาหารอะไรให้ พวกเราจึงต้องถอยออกมาอยู่ในบริเวณส่วนของภายในประเทศ...

    นั่งส่งงานอยู่พักหนึ่ง "คุณนวลจันทร์" ก็มาตาม บอกว่านิมนต์ไปที่ร้านอาหารได้แล้ว กระผม/อาตมภาพดูว่านาฬิกาตอนนี้ก็คือ ๑๐.๔๕ น. รู้สึกว่ายังไม่ทันจะเพล แต่ว่าถ้าฉันให้หมดเรื่องหมดราวไปเลยก็ดีเหมือนกัน
     
  4. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,480
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เมื่อเข้าไปถึงร้านปรากฏว่า "ครูบาพันแสน" "ครูบาไอซ์" และ "พระครูวิโรจน์กาญจนเขต, รศ.ดร." เจ้าคณะตำบลบางขนุน เจ้าอาวาสวัดอุทยาน มาอยู่ในร้านพร้อมเพรียงกันหมดแล้ว มีญาติโยมกำลังถวายอาหารกันอยู่ ดูท่าจะเป็น "นาซิโกแร็ง" ก็คือ "ข้าวไก่ทอด"

    กระผม/อาตมภาพที่ไม่รู้สึกหิว จึงบอกว่า "ในรูปนี้ใช่ก๋วยเตี๋ยวหรือว่าบะหมี่น้ำหรือไม่ ? ถ้าเป็นก๋วยเตี๋ยวหรือบะหมี่ก็สั่งมาให้ถ้วยหนึ่ง" ปรากฏว่ายังไม่ทันที่จะได้ก๋วยเตี๋ยวมา โยมผู้ใจดีก็เอาของมาประเคนเสียก่อน นั่นก็คือลูกชิ้นทอดลูกเท่ากำปั้น ๔ - ๕ รูป เปาะเปี๊ยะทอดแผ่นใหญ่กว่าฝ่ามืออีก ๓ แผ่น แล้วยังมีลูกชิ้นยาว ๆ อีก ๑ จาน..!

    กระผม/อาตมภาพต้องดุไปว่า "ต่อไปอะไรที่ไม่ได้สั่งอย่าเอามา เพราะว่าปกติแล้วเป็นคนที่เห็นอะไรมากแล้วจะฉันไม่ลง..!" ทำเอาโยมท่านนั้นเหี่ยวเป็นผักบุ้งโดนน้ำร้อนไปเลย..1

    เมื่อฉันเพลเสร็จแล้ว พวกเราก็เดินดูของไปเรื่อย ๆ ซึ่งของในนี้ราคาแพงกว่าข้างนอกมาก จนกระทั่ง "ทิดปิง" (นายกวีศิลป์ หิรัญยพิสุทธิกุล) ที่เดินถือของและกระบอกน้ำตามกระผม/อาตมภาพมา บอกว่า "เขาต้องคูณเข้าไปเพื่อที่จะให้คุ้มกับค่าเช่าร้านในนี้ครับ" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "แค่บวกก็แย่แล้ว นี่ถึงขนาดคูณเลยหรือ ?!"

    เมื่อเดินไปจนสุดสนามบิน ซึ่งเขามีโมเดลเครื่องบินปีก ๒ ชั้น สำหรับเด็กเล่นลื่นไถลลงมา เห็นว่าสุดทางแล้วก็เดินย้อนกลับไป หาที่นั่งพักบริเวณส่วนของความรู้ ซึ่งมีลักษณะเหมือนกับห้องสมุด แล้วก็มีจอแสดงกายวิภาคของผู้หญิงผู้ชาย อยากจะรู้ว่ากล้ามเนื้อหรือว่าอวัยวะส่วนไหนเรียกว่าอะไร ทำหน้าที่อย่างไร เราแค่กดในรูป ข้อมูลก็จะขึ้นมาให้แล้ว

    นั่งรออยู่ตรงนี้จนเที่ยงกว่า ถึงได้เข้าไปในบริเวณประตูขึ้นเครื่อง ซึ่งตอนนี้รออยู่พักเดียว เขาก็เปิดให้เข้าไปข้างใน แต่ขอโทษเถอะ..มีการสแกนอีกรอบหนึ่ง พอเข้าไปถึง เจ้าหน้าที่มาบอกว่า "คณะของเอ็นซีทัวร์มีข้าวกล่องให้ด้วย" กระผม/อาตมภาพจึงรับเอาข้าวกล่องและน้ำดื่มมาแบบงง ๆ

    สักพักหนึ่ง ทั้งคณะ ๒๘ คน ต่างคนก็ต่างถือมาคนละกล่อง ปรากฏว่านอกจากเขาจะต้องเลื่อนไฟลท์แล้ว ยังเปลี่ยนประตูขึ้นเครื่องอีกด้วย จาก ไปที่ 1C ไปที่ 1E พวกเราจึงต้องไปนั่งรอ ทำงานไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเครื่องที่บินจากกัวลาลัมเปอร์เข้ามาถึง ผู้โดยสารไม่ทันลง เขาก็เรียกเราให้เข้าไปยืนรอกดดันกันแล้ว เมื่อผู้โดยสารลงหมด ไม่ทราบว่าทันทำความสะอาดเครื่องบินหรือเปล่า ? เขาก็ให้พวกเราเข้าไปทันที..!

    เมื่อกระผม/อาตมภาพเข้าที่นั่งแล้วภาวนาไป กำหนดใจบอกลาและขอบพระคุณ "ท่านปู่อินทร์" "ท่านปู่จันทร์" และบริวารทั้งหลาย ที่เมตตาช่วยเหลือให้ได้รับความสะดวกสบายตลอดเส้นทาง แล้วกำหนดถึงเจ้าพ่อหลักเมืองมาเลเซีย คือ "ท่านหลงโถว" ก็เห็นภาพของเทพนักรบในชุดเกราะทองคำปรากฏชัด บอกว่า "มาได้เลยครับ ยินดีต้อนรับคณะของนายท่าน"
     
  5. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,480
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เครื่องของเราบินมาลงที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ตอน ๑๗.๐๐ น. พอดิบพอดี แต่เวลาเรียกขึ้นเครื่องของเรานั้นก็คือ ๑๗.๑๐ น. พวกเราจึงต้องเดินจ้ำกันอย่างชนิดไม่สนโลก กระผม/อาตมภาพช่วยกระเป๋าถือ ซึ่งมีข้าวของหนักของ "คุณนวลจันทร์" บอกว่า "ให้คุณนวลถือกระเป๋ามือถือใบเดียวก็พอ กระเป๋าใส่ของนี้อาตมภาพหิ้วให้เอง"

    เดินจ้ำไป "คุณนวลจันทร์" ก็บ่นไปว่า "ทำไมบรรยากาศถึงเงียบเหงาอย่างนี้ ?" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "เส้นทางที่เราไปคือทาง Tranfer เป็นการขึ้นเครื่องระหว่างประเทศโดยเปลี่ยนเครื่องกัน จึงทำให้ไม่มีใครมาด้วย"

    พวกเรา "สับตีนแตก" ผ่านด่านเข้าไปอย่างชนิดที่เจ้าหน้าที่แทบจะตรวจไม่ทัน โดยเฉพาะตรงที่สแกนนั้นเราต้องผ่านไปในช่องพิเศษ เป็นอะไรที่ตลกมาก เพราะว่าเจ้าหน้าที่เขาเปิดช่องให้ตอนที่กระผม/อาตมภาพเดินมาถึงพอดี..!

    ที่ขำกว่านั้นก็คือ ตอนที่ประทับตราหนังสือเดินทางออกมาจากยอร์กจาการ์ตา เจ้าหน้าที่ประทับตราให้กระผม/อาตมภาพผ่านแล้วก็หยิบป้ายว่า Closed มาปิดเอาไว้หน้าที่ทำงานของตัวเองหน้าตาเฉย ทำเอาทุกคนหัวเราะชักดิ้นชักงอไปตาม ๆ กัน เออหนอ..เจ้าที่ท่านก็ช่างทำได้..!

    หลังจากที่ "สับแหลก" มาถึงประตูขึ้นเครื่อง Q13 เขาแจ้งว่า "เครื่องดีเลย์ ๑ ชั่วโมง" พวกเราถอนหายใจดังเฮือก รีบแทบตาย..ที่ไหนได้ "หลงโถว" ท่านจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็คือไม่ต้องรีบไปหรอก แค่ถึงกรุงเทพฯ ช้าหน่อยเท่านั้น..!

    ส่วนทางด้านกรุงเทพนั้น บริษัทเอ็นซีทัวร์ให้ "คุณหนึ่ง" (นางสาวณิชารีย์ จั่นแก้ว) จัดการเคลียร์ให้ ก็คือทำการเช็คอินให้เรียบร้อย ถ้าหากว่า "ครูบาพันแสน" กับ "ครูบาไอซ์" ไปถึง ก็ให้รีบรับกระเป๋าแล้วก็ไปขึ้นเครื่องได้เลย ถ้าหากว่ารับกระเป๋าไม่ทัน ให้ขึ้นเครื่องไปก่อน ทางเอ็นซีทัวร์จะรับผิดชอบรับกระเป๋าแล้วส่งตามไปให้ที่วัดเอง..!

    เมื่อสอบถามข้อมูลแล้วปรากฏว่า นอกจากเปลี่ยนเที่ยวบินที่ดีเลย์แล้ว ยังเปลี่ยนจากประตูขึ้นเครื่อง Q13 ไปที่ Q19 กระผม/อาตมภาพเห็นว่ายังพอมีเวลาอยู่ จึงนั่งบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนเอาไว้ก่อน แต่คงจะส่งผ่านยากน่าดู เพราะรู้สึกว่าคลื่นอินเตอร์เน็ตที่นี่ไม่ค่อยจะแรงเหมือนทางด้านยอร์กจาการ์ตาเลย..!

    สำหรับวันนี้กระผม/อาตมภาพก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

    พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
    เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
    วันเสาร์ที่ ๒๑ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
    (ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)
     
สถานะของกระทู้:
กระทู้ถูกปิด ไม่สามารถโพสต์ตอบกลับได้

แชร์หน้านี้

กำลังโหลด...